serious vanity

It's a hard mistake... When we collide - we break...

 

living like half dead

i was walking, down the hall. when i passed your image again. i stop, then shrugged, it was just me, thinking of you, just the way it used to be.

i was fighting myself, over and over. keeping the tears pushed back. saying solemnly :  "dont let it run, dont ever let it flow."

tears would just mean losing the person you loved most, a special person whom you can just let go and soon live without.

you can never leave without the feeling, can not have it without..

 

"it's like living like half dead"

you stare up, in the heavens, wishing for the tears your holding back to fall towards your head. you kept on shouting at the back of your head..

"let it fall, let it flow. it's the only way i would know, i am still living and loving without..."

 

you would passed by the streets you both used to walk on. you would see faces, and picture your own from theirs.

bitterness escapes your throat.

"when will the sun shine again?"

that's too absurd.. your mind replied, there's always sun, but you don't shine.

"there's always sun, but it can never shine the way it used to be...."

posted by: brattyblue at 08/22/06 09:52 | link | comments |

Bakit kaya minsan ang sarap magmahal kahit
walang kapalit??? naisip mo na ba iyon? kala mo
okey lang... pero sobrang hirap...

Masarap magmahal hindi ba? Kahit ikaw, hindi ka
sigurado sa pag-ibig ng taong mahal na mahal
mo... Minsan iniisip mo na lang na pagdating ng
tamang panahon magiging maayos din ang lahat...
Sana nga!!! Nang hindi ka naman mukhang tanga
na umaasa sa wala...

Minsan din ang sarap sarap isipin na minamahal
ka ng taong mahal mo!!! yung tipong kayo na lang
sana at hindi ang babaeng nakikita mong kasama
nya na masaya at akala ang buong mundo ay
kanilang kanila...

Minsan din ang sarap bumalik sa nakaraan... yung
tipong masaya pa kayo, parang mga batang
walang problema... kung meron man parang,
against all odds ang settings... pero may nakabitin
pa ring tanong... ano kayang nangyari??? pero ang
kadalasang kasagutan e:

1. kasi di pala kami para sa isat-isa;
2. Nagkamali ako sa kanya;
3. iniwan lang nya ko ;
4. may iba na syang mahal;
5. niloko lang nya ko;
6. Di ako gusto ng parents nya;
7. ayoko na puro nalang kami away;
8. masyado nya kong sinasaktan;
9. nagsawa na sya sakin;

pero ito pinaka masakit;.

10.hindi pala nya talaga ako mahal (parang
panakip butas)

Grabe hindi ba??? Pero kailan kaya natin maririnig
na nagpapasalamat ang isang umiibig sa taong
nakasakit at sinaktan sya??? minsan naisip din
kaya natin na kung ano ang kahalagahan ng isang
bagay??? Yung kailangang bigyan ng halaga
habang nandyan pa! Minsan kasi, saka lang natin
nalalaman ang kahalagahan ng isang bagay
pag wala na ito sa atin!!!

kaya minsan din isipin natin yung mga sinasabi,
ikinikilos, ginagawa natin kasi hindi lahat ng tao
kayang tanggapin kung ano at paano natin
ginagawa ang isang bagay!!! subukan nating
magpasalamat sa kabila ng lahat...

A. kung sinaktan ka nya... magpasalamat ka dahil
sya ang dahilan para tumibay ka;

B. kung niloko ka nya... patawarin mo at
pasalamatan mo... dahil kung hindi sa kanya hindi
mo mararamdam ang sakit na pwede ding
maramdaman ng iba... at least hindi mo gagawain
sa iba;

C. kung hindi ka nya minahal... pasalamatan mo!!!
dahil at least kahit papano na-feel mo na minahal
ka nya kahit hindi, pasalamat sya dahil ikaw
minahal mo sya ng buong buo;

minsan kailangan lang natin harapin kung ano man
ang nakasakit sa atin... piliting kalimutan... piliting
harapin kung ano ang noon... noon lang yun... iba
ang ngayon!!! dahil kung nasaktan ka man noon,
ngayon mag-iingat ka na at alam mo na kung ano
dapat at hindi para hindi masaktan.

mahalin mo ang mga taong nakasakit sayo dahil
sila ang dahilan para maging matibay ka!!!! para sa
susunod di kana basta-basta padalos-dalos.
pasalamatan mo ang taong nakasakit sayo...

sino ba ang mas mahalaga, ang taong mahal mo o
ang taong gusto mong mahalin???

ang taong kasama mo buong araw o ang taong
iniicip mo bago matapos ang araw???

siya bang kasa-kasama mo sa lahat ng ginagawa
mo o siyang dahilan ng lahat ng galaw at ginagawa
mo???

sino ba ang mas mahalaga... yung taong nais
mong makasama habang buhay o yung taong
hindi mo makita ang habang buhay kapag wala
siya?

Sino ang mas matimbang... yung taong pag
kasama mo'y parang kay bilis ng oras o yung
taong tuwing iniicp mo'y parang kay bagal ng
oras?

ano ang susundin mo... ang dinidikta mo sa puso
mo o ang dinidikta ng puso mo syo?

sya ba un laging pumapasok sa isip mo o siya
yung laging laman ng panaginip mo?

Sino nga ba... ang taong nagpaluha syo, o ang
taong nagpunas sa minsang pagluha mo?

Sino sa kanila... ang taong nagpapatawa syo o
ang taong dahilan ng lahat ng iyong emosyon?

SIno nga bang pipiliin mo???

ANG TAONG MULING NAGBUKAS NG PUSO
MO...

O ANG TAONG MATAGAL NG NANDOON???

posted by: brattyblue at 08/10/06 00:01 | link | comments |

worlds collide

ungas.

isa na naman akong ungas, pinakakawalan ang taong pinakamahalaga sa buhay ko sa pinakamahabang panahon na. nagtatalo ang isip at puso na ipaglaban ba ang isang damdamin na hinde mo na din alam kung mahalaga pa ba o hinde na.

hinde mo rin naman arok o kita sa kanya kung ganoon din ang kanyang nadarama.

 

patuloy mo lang sinasaktan ang sarili mo. pinapagod ang sarili sa pagiging gising kahit na ayaw mo ng huminga. patuloy mong pinipigil ang luha sa pagbabalatkayo na tumatawa ka.

 

para saan ba ang panahong iniukol mong ipaglaban sya lahat? sa sarili mo? kung sya hinde ka nya magawang ipaglaban sa sarili nya?

 

para saan pa?

 

ungas.

 

nasaktan mo sya.

 

at hinde nya alam na patuloy ka nyang sinasaktan. pero ungas ka. tinatago mo lang sa sarili mo ang sakit na idinudulot nya.

 

ungas.

 

patuloy mong sinasaktan ang sarili mo sa paulit ulit nyang pagsabi na ayaw nya na sayo.

 

ungas. ungas. ungas.

posted by: brattyblue at 08/08/06 08:35 | link | comments |

para sayo kulet

alam ko, there would be the slightest chance na mapadaan ka sa blog ko pero, i wud still take it.

 

hinde ko akalaing, magkakabalikan pa tayo. we started again, in a wrong opportunity, inspite of it. masaya ako, bumalik ka sa buhay ko. dumadaan yung pagsubok, pero kinakaya pa rin natin. hanggang sa, nagawa ko na yung pinaka ka istupidity na hinde ko akalaing magagawa ko.

alam ko, walang lusot, walang katumbas na explanation yun nagawa ko, pero, gusto ko parin humingi ng sorry.

 

alam ko, you said that you dont want me anymore, wala na kong magawa, ok na lang yung nasagot ko.

 

ayoko na din kseng dumating sa puntong magkasakitan pa tayo sa pamamagitan ng salita. sabi ko nga graduate na tayo dun di ba?

gusto ko lang malaman mo, mahal na mahal kita.

 

para na namang sasabog yung utak ko, sa sakit, yung puso ko sa bigat, at yung mata ko sa luha, pero i'll get by. this time, ibibigay ko na talaga yung gusto mo.

 

fare well thee.. take care

posted by: brattyblue at 08/07/06 18:20 | link | comments (1) |

2 words...

Goodbye, would always be associated with these to words. Too painful, too dark. Nonetheless you would need to do so. (I would need to do so.)

Almost three years of a long winding relationship, wind tore us, fate and choice brought us. Cool enough, hence, we have led to the old pace.

Darkness. Frustration. Depression. Sadness. Pain. Dignity. Respect.

Those major words. Would just equal to much more pain.

2 words, would be easy to say, however it would be just words. Not merely an action for you to do. You let yourself again die inside, cry. Let your mind slip away, again, for so many times.

You knew, these already happened, despite. You still let yourself be carried away with the darkness. (I let myself get buried away with the darkness).

Coward, how coward you may seem, not admitting to hers her mistake. You let her blame you for all of these. Hence, you still respect her, still dignifies her glory, inspite of her thinking otherwise, feeling otherwise.

Perhaps, you may have said it a million times how much you cared and how you truly loved her.  And there would be no other way for you to win her back. Accept it, do those two words.

Do not say goodbye anymore. Just space. Two words. May it be too painful, may it be tough. May it tear you to pieces. You can not do anything now, but do those two words.

move on.

posted by: brattyblue at 08/01/06 08:05 | link | comments |